vrijdag 28 december, at last……

Hoewel het meer bij Pasen past dan bij Kerst en Oud en Nieuw kan ik met een opgelucht hart zeggen: “Het is volbracht!” Zojuist heb ik de laatste bestraling gehad, nummer 28 en vanavond slik ik de laatste chemopillen. Jammer genoeg houdt de ellende daar nog niet mee op, er is me van alle medische kanten af al voorspeld dat de ergste klachten volgende week pas komen. De bestraling werkt nog 10 tot 14 dagen in volle kracht door. Inmiddels heb ik langzaam- en snelwerkende morfinepilletjes, dus dat moet ik ook nog wel kunnen overleven. Ik hoef in ieder geval de deur niet meer uit, en mag me beroerd voelen op de bank, met een dekentje over me heen terwijl ik naar oude reis DVD’s van Michael Palin kijk, of een tranentrekkende RomCom. En gewoon luisteren naar de Top 2000. Mijn smaak voor wat betreft voedingsmiddelen is behoorlijk aangetast, muzikaal is er ook het een en ander mis. Soms vraag ik me af of ik toch geen uitzaaiingen in mijn hersens heb, want ik betrap me de laatste tijd op het meezingen met Hazes (junior dan, bij senior zou ik onmiddellijk een PET scan hebben aangevraagd):  “Leef, alsof het je laatste dag is”. Nou, ja, dat duurt nog wel even, hoor. Na vandaag mag ik me onder de douche weer helemaal inzepen en afdrogen, hoef ik geen rekening meer te houden met allemaal inktstrepen op mijn lijf die niet mogen verdwijnen.  Het is wel grappig dat sommige mensen tegen me zeggen dat die 5,5 week voorbij zijn gevlogen. Nou, voor mij niet!  Ik heb toestemming van de artsen om even te stoppen met eten en voorlopig alleen eiwitdrankjes te drinken. Dat “ontlast” de stoelgang.  De arts van vanmiddag had bewondering voor het feit dat ik er 5 per dag naar binnen kan werken, maar zij hoeft niet met een zwaar beschadigd onderlichaam naar het toilet! Bovendien proef ik niet zo heel veel meer. Toch wel sneu, nou mag ik eindelijk eten wat ik wil, en dan wil ik niets.

Half februari krijg ik een MRI scan, dan weet ik pas of de therapie gevolgen heeft gehad voor de tumoren. Mocht dat niet het geval zijn, dan denk ik dat iedereen in het ziekenhuis dekking moet zoeken, want ik wil dit allemaal niet voor niets hebben meegemaakt en reageer tegenwoordig, zachtjes uitgedrukt,  iets emotioneler dan voorheen.

Dit is zeker niet de laatste kankerblog, Oh nee…. dit is alleen waarschijnlijk de laatste die over de bestraling en chemo gaat. In 2019 staan weer hele nieuwe uitdagingen op me te wachten. Bedankt voor alle steun de afgelopen tijd, ik hoop dat ik daar nog een tijdje op mag rekenen. Ik wens iedereen in ieder geval een fijne jaarwisseling en een gezond 2019.

Zaterdag 15 december, Dieet…

Ik heb me ooit eens laten vertellen dat in een goed functionerend lichaam de maag, na voldoende voedsel te hebben ontvangen, een seintje geeft aan de hersenen en dat je dan stopt met eten. Bij mij is er al levenslang sprake van miscommunicatie op dat gebied. Terwijl mijn maag wanhopig “STOP” roept tegen de hersenen denk ik dat deze “VOORAL DOORGAAN” horen. Ze zeggen weleens dat de baas op haar hond gaat lijken, net als mijn Labrador Jazzy denk ik dat ik aan het einde van mijn leven niet zozeer mijn laatste adem uitblaas dan wel de laatste hap eten doorslik. Logisch gevolg: ik ben óf te dik, óf aan het lijnen. Volgens mij zit dat in mijn genen, want mijn oma Kleijwegt zul je ook nooit van anorexia hebben kunnen beschuldigen. Ik hoop dat ik op meer punten op mijn oma lijk, en dat ik, als ik over de negentig ben (dat word ik), nog net zo bij de tijd ben en midden in het leven sta zoals zij toen. Waarom dit verhaal op mijn kankerblog? Nou, let op:

Het zal inmiddels wel duidelijk zijn dat ik last heb van mijn darmen, en hoewel de bestraling en de chemo hard werken aan mijn beterschap hebben beiden methodes me deze week heel erg dwars gezeten. De chemo veroorzaakt een soort Pavlov reactie in mijn lichaam; al het eten dat er van boven af in gaat, gaat er met en door een bloedgang in sterk verdunde vorm weer uit. De bestraling zorgt ervoor dat die uitgang niet meer is wat hij ooit was, wat deze overdreven stoelgang tot een pijnlijk gebeuren maakt. En hoewel de tumoren Bert en Ernie hopelijk steeds meer last krijgen van dit alles had ik deze week voor het eerst moeite met het vinden van een positieve gedachte, tot donderdag. Want ja, je kunt niet dagenlang leven van bouillon, om je zouten aan te vullen, en de familie maakte zich ook zorgen over mijn vegetarische bestaan, zitten er voldoende eiwitten in? Jawel hoor! Dus afgelopen donderdag had  ik een afspraak bij een diëtiste. Dat was zeker niet voor de eerste  en waarschijnlijk ook niet voor de laatste keer, maar bij deze diëtiste houdt daarmee iedere verdere vergelijking op. Ik moest wel met de billen bloot, maar daar ben ik de laatste weken aan gewend geraakt, al was het deze keer bij wijze van spreken. Biecht maar op, hoe ziet je dag er uit op het gebied van eten… Netjes vertelde ik over mijn ontbijt met de Griekse yoghurt met zwarte bessen. “Magere yoghurt?” werd er gevraagd, en enigszins besmuikt bekende ik dat ik altijd de volvette heb, met 10% vet. Tot mijn verbijstering kreeg ik te horen dat daar best wel een scheutje ongeklopte room doorheen mocht, of een paar lepels volle kwark. De rest van de ochtend moet ik in iedere geval een cracker met dik gesmeerde pindakaas eten, en vooral met de kaas op brood niet te zuinig zijn. Dat gaf de burger moed, dus ik vertelde gelijk maar over de zoute roomboter die door mij tussen het brood en de kaas geplamuurd wordt. Geen enkel probleem! Ja hoor, natuurlijk mag ik bananen en avocado’s eten en moet ik bij de avondmaaltijd een toetje, ook weer niet halfvol, ook met slagroom eventueel. Tenslotte ’s avonds voor het slapen gaan een paar blokjes kaas. Ik voelde me als Sjakie in de chocoladefabriek! De diëtiste leek overigens niet op Willy Wonka. Jammer genoeg is mijn smaak niet meer wat hij was, maar daar komt mijn Labradorkant dan weer van pas, want ik vreet het toch wel. Het alternatief is namelijk een eiwittendrankje dat zelfs door mijn aangetaste smaakpapillen nog als vies wordt herkend.

Gisteren had ik de 19e bestraling en nu ben ik uit de dubbele cijfers bij het aftellen. Nog 9 keer! Ter illustratie plaats ik hierbij een foto van het bestralingsapparaat en een deel van het plafond waar ik het in een eerdere blog over had. De 14-daagse controle van mijn bloed gisteren gaf geen verontrustende waardes aan, en daar hoef ik  ook niet meer voor terug te komen, omdat over 14 dagen de chemo is gestopt. Op 28 december staat met grote letters in mijn agenda dat ik de laatste bestraling en chemo heb.

Het einde komt in zicht!  (niet mijn einde, natuurlijk…)

Donderdag 6 december, Lastig!

Zo langzamerhand begin ik toch steeds meer te merken van de behandelingen die ik krijg. Dat is volstrekt begrijpelijk, de kanker zal zich niet zo maar weg laten sturen, daar moet streng tegen worden opgetreden. Dat begin ik nu te voelen. De afgelopen 2 dagen heb ik last gehad van zware diarree, veroorzaakt door de chemo. Op zich is dat al niet prettig, maar wanneer je bestraald wordt in de regio waar alles het lichaam wil verlaten dan is dat heel pijnlijk. Gelukkig stopt de pijn wel na een paar minuten. In overleg met de afdeling oncologie ben ik tot a.s. vrijdag gestopt met de chemo. Het gaat inmiddels een stuk beter., Vrijdag hoor ik hoe het verder moet. Ik heb de tumoren inmiddels namen gegeven: Bert en Ernie. Waarom? Nou, ze zeuren! Er is dus weinig pijn, maar wel een zeurderig gevoel. Gek genoeg is dat ook geruststellend, want er gebeurt duidelijk iets. Nog een paar maanden en dan is het: Bye Bye Bert en Ernie.

Inmiddels ben ik wel wat vermoeider dan toen ik begon, maar ik heb mezelf de Spaanse gewoon van ’s middags slapen aangeleerd, de siësta. Een andere bijwerking van de chemo is het feit dat mijn vingerafdrukken steeds meer verdwijnen. Nog even en dan kan ik de perfecte misdaad plegen. Voorlopig is het een beetje lastig, omdat je grip op dingen wat minder wordt. Niet dramatisch, maar bladzijden omslaan lukt bijvoorbeeld niet zo gemakkelijk meer. Ik kan er mee leven. Mijn smaak gaat ook achteruit, bij een aantal dingen die ik eet of drink moet ik voor de smaakbeleving een beroep doen op mijn geheugen. Zelfs de zwartste koffie smaakt alsof je vergeten bent een nieuw padje in de Senseo te doen.

De kringspier kan het, als ik loop, maar een beperkte tijd aan en gooit daarna de handdoek in de ring. Stilzitten of liggen geeft nog geen problemen. Het zit er dik in dat ik gedurende de bestralingsperiode incontinent ga worden. Dat is niet iets waar ik naar uitkijk, aan de andere kant denk ik dat ik daardoor wel meer vrede zal hebben met de stoma die ik in april ga krijgen. Vanaf dan heb ik bij het uitlaten van Jazzy altijd een poepzakje bij me…….! Jazzy nu uitlaten is voor de korte stukjes geen probleem, maar een lekkere wandeling in het park of Purmerbos is er niet meer bij. Gelukkig zijn er lieve vriendinnen die met Jazzy willen lopen, en op maandag gaat ze als vanouds met de Dogrun mee.

Morgen, vrijdag, heb ik de 14e bestraling en zit ik op de helft. Vanaf dan kan ik mezelf vertellen dat ik het grootste deel van de behandeling achter de rug heb (op de operatie na dan), en dat voelt fijn.