woensdag 16 januari 2019, daar ben ik weer….

Hé, hé…. daar ben ik weer.

De afgelopen weken waren raar! Door te stoppen met de chemo kreeg ik langzaam maar zeker steeds meer energie, de diarree verdween, geen darmkrampen meer en mijn smaak keerde terug. Een hele verbetering, zou je zeggen. Daar stond tegenover dat de bestraling, hoewel ook gestopt, nog twee weken enthousiast door bleef werken. Dat zorgde voor heel veel pijn. Een deel daarvan was met Oxycodon, morfinepilletjes, te onderdrukken, maar er waren momenten waarop zelfs dat niet werkte. De eerste twee weken van 2019 wil ik dan ook het liefst zo snel mogelijk vergeten. En hoewel ik door de morfine nooit roze kamerolifantjes langs heb zien dansen of een kick kreeg bij het innemen daarvan, heb ik toch een gezonde afkeer van opiaten. Als het nodig is…oke, maar liever niet. Dus toen ik dit weekend merkte dat sommige pijntjes begonnen af te nemen besloot ik de dosis te halveren. Dat gaat zo goed dat ik morgen wil proberen om helemaal te stoppen, en te vertrouwen op paracetamol. Bijkomend voordeel is dat ik met de lage dosering weer achter het stuur mocht, dus afgelopen maandag heb ik voor het eerst in een maand tijd weer zelf boodschappen gedaan. En dan merk je dat je toch meer op je moeder lijkt dan je ooit had gedacht. Want mijn moeder nam de laatste jaren van haar leven altijd een boodschappenwagentje, ook als ze alles makkelijk in een mandje kwijt had gekund. Wat was ik blij met het karretje bij de Plus, want bij de kassa werd ik toch hoofdzakelijk daardoor staande gehouden. Dat er ooit nog eens een dag zou komen waarop ik trots op mezelf zou zijn omdat ik boodschappen heb gedaan……hoe diep kun je zinken! Inmiddels heb ik ook voorzichtig weer gewerkt, vanuit huis natuurlijk. Ook dat ging goed. Eigenlijk was het een verademing om nu eens met grootboekrekeningen bezig te zijn in plaats van  kanker. Acht uur per dag gaat nog niet lukken, en ik zal me niet iedere dag even goed voelen, maar de ontwikkelingen zijn echt positief. Inmiddels heb ik afspraken staan voor de MRI scan in februari, en met de afdeling chirurgie om de uitslag daarvan te bespreken. Ook heb ik gehoord dat ik al in maart zal worden geopereerd, 12 weken na de laatste bestraling. Prima, hoe eerder hoe beter! Natuurlijk moet ik nog even herstellen van de bestraling en  chemo, maar een stemmetje in mijn hoofd zegt dat ook de tumoren dan de tijd krijgen om weer op krachten te komen. De laatste maanden heb ik nou niet meteen een warme, liefdevolle relatie opgebouwd met mijn endeldarm, dus haal maar zo snel mogelijk weg. Die stoma moet ik toch hebben. Kom maar op! Want als de operatie achter de rug is ben ik in principe kankervrij. Dag Bert, dag Ernie…..

Jazzy komt nu meestal ’s middags weer bij me, en ik verheug me erop om haar gewoon helemaal thuis te hebben, en weer met haar naar het Purmerbos of het strand te gaan. Dat zal nog wel even duren, maar is toch iets om naar uit te kijken. In ieder geval heeft ze het nu ook heel erg naar haar zin bij Conny. Fijn, al die mensen die me zoveel helpen. Alleen al daarvan knap je volgens bij sneller op. Bedankt!