dinsdag 26 februari 2019 Hartstikke blij

Het kan verkeren. Vorige week zat ik er echt helemaal doorheen. Onzekerheid voor wat betreft de darmkanker en angst voor de uitslag van mijn bezoek aan de borstenbus waren de oorzaak van een buitengewoon opstandige blog. Het was een nare, spannende tijd. Vannacht heb ik dan ook op de bank doorgebracht, met de televisie aan, zodat ik als ik wakker werd niet meteen hoefde na te denken. Helaas stond de tv eerst op een zender waarop ’s nachts allemaal krolse dames in diverse stadia van ontkleding elkaar kreunend aan het aflebberen waren. Geen pornozender, gewoon SBS of zo. Geloof me, daar werd ik niet vrolijk van, voor je dan een andere zender hebt gevonden zonder paranormale onzin, Top Gear of Telsell-producten is de nacht al bijna om. Maar goed, vanmorgen om 9:25 uur had ik een afspraak bij de chirurg om de uitslag van de MRI Scan te krijgen. Gelukkig ging Karin (zus) mee om geestelijke steun te verlenen en om intelligente vragen te stellen als ik dat niet zou kunnen (bleek hard nodig). Natuurlijk was het ver over tienen voor we werden binnengeroepen. Specialisten lopen altijd uit, ook al ben je de eerste afspraak. Tegenover elkaar zittend zei hij: “Goed gereageerd, hoor”. In mijn onschuld dacht ik nog dat hij het over de uitgelopen wachttijd had en blij was dat ik hem geen blauw oog bezorgd had, maar nee…..ik had goed gereageerd op de toch wel heel zware behandeling. Zo goed zelfs dat er geen tumor meer in mijn endeldarm te vinden is! 5 Maart is er een groepsbespreking met verschillende specialisten van diverse ziekenhuizen en dan gaan ze beslissen of het mogelijk is om af te zien van een blijvende stoma en de endeldarm te behouden. Naast mij zat Karin in jubelstemming, want zij had wel in de gaten dat dit goed nieuws was, maar ik was alleen maar bang dat ik hierdoor blijvend incontinent zou worden. Gelukkig hoeft dat niet. Ik kan een tijdelijke stoma krijgen, zodat de kringspier de tijd krijgt om te herstellen. Zelfs als het toch een blijvende stoma wordt heb ik daar vrede mee. Wow…het duurde even voor het kwartje viel, maar inmiddels ben ik in de zevende hemel. Natuurlijk, volgende week maandag wordt er nog een röntgenfoto van mijn longen gemaakt en een echo van mijn lever, omdat kanker nu eenmaal kanker is en de neiging heeft zich te verspreiden, maar opeens heb ik weer een goed gevoel over mijn lichaam. Zelfs de uitslag van de borstenbus kan me gestolen worden, ik ga dit overleven! (Famous last words) Inmiddels heb ik vanmiddag om dit alles te vieren onder het genot van veel te veel cappuccino paaseitjes veel te lang in de zon in de tuin gezeten, maar ik heb de laatste tijd zoveel straling over me heen gehad, dat beetje UV licht overleef ik ook nog wel (alweer: Famous……)

Eind volgende week weet ik meer. Wordt vervolgd.

Woensdag 20 februari 2019: Knorrig

Tot nu toe denk ik dat ik redelijk positief ben gebleven bij deze blogserie, maar resultaten uit het verleden zijn in dit geval zeker geen garantie voor de toekomst. Dus als je een heerlijk optimistisch verhaal verwacht dan kun je maar beter meteen wegklikken, ik ben van plan om  flink mijn gal te gaan spuwen, om maar even in het spijsverteringsthema te blijven. Soms wil je gewoon even kankeren, jawel hoor…. dat mag ik als kankerlijer best wel zeggen. Nee, het gaat helemaal niet zo fout met mijn gezondheid, ik ben zelfs op een paar puntjes na weer helemaal opgeknapt. De pijn is bijna weg, de zon schijnt, wat zeurt ze nou? Nou, een van die paar puntjes betreft de kringspier. Bert (of Ernie, ik haal ze altijd door elkaar, een van de tumoren) zat vrijwel op de kringspier en die heeft dus ook de volle laag aan bestraling gehad. Dat pikt zo’n spier niet, die gaat in staking en dat is letterlijk strontvervelend. Je durft de deur niet uit, want als je moet, dan moet je ook meteen, anders heb je een groot probleem. Prompt is het prachtig weer en ik zit aan huis gebonden. Bah!  Om toch een beetje conditie op te bouwen sta ik tegenwoordig met de luxaflex dicht (de buurt hoeft niet alles te weten) mee te doen met Max in Beweging, de bejaardengymnastiek. Dat moet je niet onderschatten, ik ben waarschijnlijk de enige Nederlander onder de 80 die kans heeft gezien om onder leiding van Olga Commandeur een spier te verrekken. De concentratie is ook nog niet helemaal wat het was. Als ik een nachtje slecht heb geslapen dan lukt het werken niet echt.  Afgelopen vrijdag heb ik de langverwachte MRI-scan gehad, maar omdat het nu krokusvakantie is krijg ik de uitslag pas volgende week. Fijn, ik zat echt te wachten op wat extra spanning. Tot overmaat van ramp moet ik vanmiddag naar de borstenbus voor het bevolkingsonderzoek. Daar ging ik altijd fluitend naar toe, want waarom zou ik kanker hebben? Maar nu vertrouw ik mijn lichaam echt niet meer en ik knijp hem als een ouwe dief. Misschien dat dat knijpen helpt om de hiervoor besproken problemen tijdens het bezoek aan de bus te voorkomen. Kijk….toch nog een vleugje van de positivo die ik was. De medicijnen van de chemokuur die ik heb gehad werkten volgens de bijsluiter bij maag- darm- en borstkanker, dus als het fout zit heb ik de chemo al achter de rug. Waarom het me allemaal even teveel wordt? HET DUURT TE LANG! Nee, niet het liedje maar gewoon de wachttijd. 12 Weken tussen de laatste bestraling/chemo en de operatie, er is niet doorheen te komen. Leuk dat ik zo goed ben opgeknapt, maar na de operatie ben ik gewoon weer terug bij af. Ik moet nu nog 4 weken geduld hebben en dat heb ik niet. Ik baal. Natuurlijk is die operatie niet leuk en een stoma een enorme inbreuk op je gewone leven, maar dit is ook geen pretje. De operatie moet toch, doe het dan maar meteen, des te eerder kan ik weer opknappen. Maar ja…. ik heb zelf weinig in te brengen op dit gebied.

Bedankt voor het lezen van deze klaagzang, ik hoop volgende week na de uitslag van de MRI een vrolijker bericht te kunnen plaatsen.