Dinsdag 16 juli: bijna 60….

Goh, het is al weer ruim 4 weken geleden dat ik geopereerd ben, en eigenlijk had ik verwacht dat ik dan al weer bijna de oude zou zijn; niet dus. Het valt me tegen, iedere keer als ik merk dat ik een flinke stap vooruit heb gemaakt, dan moet ik doseren, doseren, doseren, want als ik er enthousiast mee aan de gang ga, dan ben ik weer helemaal terug bij af. Bah! Natuurlijk, ik ben blij met het nieuws dat de snijranden van het verwijderde weefsel schoon waren, en ik dus echt beter kan worden, maar gek genoeg sta ik er niet over te juichen. Begin maart zeiden ze ook tegen me dat ik schoon was. Ik heb wel de chirurg aangesproken op het feit dat hij de uitslag al een paar dagen wist en niet de moeite had genomen om deze aan me door te geven, terwijl hij wel degene was die me letterlijk doodsbang had gemaakt met de mededeling dat er niets meer aan te doen was als ze niet schoon waren. Normaal durf ik dan niets te zeggen, nu was ik pissig maar beleefd. Diezelfde middag werden  de nietjes uit mijn buik gehaald, 24 in totaal, met een soort nietenwipper. 23 nietjes lieten zich gewillig verwijderen, maar de 24ste was dermate aan me gehecht geraakt dat de chirurg er een gereedschapskist bij moest halen om het los te trekken. Waaruit maar weer blijkt dat zelfs pijn relatief is, want ik heb dit zonder schreeuwen doorstaan. Wel heb ik Karins hand beurs geknepen. Het vorige weekend had ik erg veel last van lekkage bij de stomazakjes, daar werd ik niet blij van. Gelukkig moest ik die maandag naar de stomaverpleegkundige, daar kreeg ik een ander soort zakje en dat gaat nu goed. De thuiszorg komt tegenwoordig nog maar 2 x per week, uitsluitend om de wond “daar beneden” te controleren, want daar heb ik geen zicht op. Helaas voel ik hem wel, dus zitten is nog steeds geen pretje, maar liggen is ongezond (trombose) en lopen gaat, mede door die wond, nog moeizaam. Dus hang ik eigenlijk meestal op één bil op de bank en met één been onder de andere bil, om zo de wond te ontzien. Dat mag niet van de stomaverpleegkundige, maar die kan het toch niet zien. Ter opbeuring vertelde een van de thuiszorgverpleegkundigen me dat ze iemand met nét zo’n wond, ook bestraald, had behandeld en dat die al na een half jaar helemaal genezen was…..mag het wat sneller, s.v.p.? Om ook een beetje onder de mensen te zijn doe ik soms boodschappen, steunend op een winkelwagentje en altijd te lang wachtend in de verkeerde rij bij de kassa. Van die assertieve mensen die het kassabonnetje van de vorige keer mee nemen en dan zeggen dat ze één van de daarop staande artikelen nooit hebben gehad. Voor € 1.75 leggen ze de halve winkel plat, en hebben hun eigen moment van victorie. En ik sta te zwaaien op mijn benen. Als ik dan thuis kom voelt het alsof ik een wereldreis achter de rug heb, en dat is in deze vakantietijd misschien niet eens zo’n onaangenaam gevoel. Veel boodschappen heb ik niet nodig, want wat me nooit eerder overkomen is: ik heb geen trek! Ik haal de lekkerste dingen in huis, maar als ik die dan op mijn bord heb liggen dan denk ik na 3 hapjes: Klaar! Daar heb ik nog nooit last van gehad. Ik viel dan ook belachelijk veel af, op zeker moment zelfs een kilo per dag en dat is na een operatie niet goed. Sterker nog, ondanks alles wat ze je bij Obese willen laten geloven, het is nooit goed. Inmiddels tel ik weer eiwitten en als ik aan het einde van de dag niet genoeg heb gehad dan heb ik weer een koelkast vol eiwitdrankjes met overbodige plastic rietjes in nog overbodiger plastic verpakkingen. De laatste dagen is mijn gewicht stabiel.

Vrijdag word ik 60! Er zijn momenten geweest de afgelopen maanden waarop ik dacht dat ik zelfs deze leeftijd niet zou halen, maar ik ga nu toch meer rekening houden met het feit dat ik misschien wel 70, 80 of 90 ga worden. Ik heb al afspraken gemaakt voor een bezoek aan de dierentuin eind augustus, het aanschouwen van burlende edelherten in september en burlende damherten in oktober. En als alles goed gaat dan ga ik in november zelfs een paar dagen naar Texel! Toekomstplannen dus. Voorlopig een paar maanden vooruit, hopelijk durf ik straks verder te denken. Morgenochtend wil ik proberen of ik een uurtje kan werken, als ik op het bed met zacht matras zit, dan moet het toch vol te houden zijn. Kortom, ik heb er best wel zin in, maar het lijf wil nog  niet helemaal. Een kwestie van geduld, maar dat begint zo langzaamaan op te raken. Volgens mij is dat een goed teken.  En ach….. ik kijk nu uit naar 60 worden, terwijl ik vorig jaar dacht dat ik dan hoogbejaard zou zijn. Nog niet, hoor. Ik heb nog steeds de ambitie om een lastig oud wijf te worden, dus ik zal nog enige decennia in leven moeten blijven. Ik ga ervoor!