Maandag 22 oktober 2018, Doodsangst

Sinds afgelopen woensdag staat mijn hele wereld op z’n kop. Ik dacht een paar onschuldige aambeien weg te laten halen, en kreeg te horen dat ik darmkanker heb.

Opeens zit ik in een mallemolen van MRI- en CT-scans, coloscopie, thoraxfoto, bloedonderzoek, noem maar op. Het gaat een beetje langs me heen, het dringt gelukkig nog niet helemaal tot me door. Donderdagochtend heb ik “gewoon”gewerkt, concentreren op anderen zaken…. Afgelopen vrijdagavond ben ik naar de Storytellers in de Purmaryn geweest, ook afleiding. Maar ’s nachts kun je niet ontsnappen. De eerste nachten maakte ik me vooral zorgen over Jazzy. Hoe voor haar te zorgen als ik me te ziek voel? Ook in het meest gunstige geval zal er na chemo en bestraling een operatie volgen waarbij mijn endeldarm wordt verwijderd en ik verder moet met een stoma.  Waar moet Jazzy heen als ik in het ziekenhuis lig? Fidel kan door de buren verzorgd worden, maar ik kan ze niet met de zorg voor Jazzy opzadelen. Zaterdagochtend ben ik ook weer “gewoon” volgens afspraak met de “IJsvogeltjes” Andy en Connie naar Den Oever geweest. Tot mijn grote opluchting bood Connie  aan om voor Jazzy te zorgen op de momenten dat ik daar niet toe in staat zal zijn. Ook Andy wil helpen als Connie verhinderd is.

Iedereen is zo lief. Karin, Rob en Martin hebben een autootje voor me gekocht, een Citroën Saxo, omdat ik het niet ga redden om voor mezelf te zorgen in de winter met alleen maar een ebike. Van alle kanten wordt er hulp aangeboden, waar ik heel blij mee ben… Maar steeds op de achtergrond en vaak ook op de voorgrond denk ik: “Ga ik het allemaal overleven, hoe kom ik hier uit?”. Nog maar een paar jaar geleden vond ik het leven verschrikkelijk, nu heb ik voor het eerst van mijn leven doodsangst.

Ruim een week, dan hoor ik of er uitzaaiingen zijn.

Ruim een week, hoe kom ik hem door?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *