Dinsdag 25 juni 2019 even bijpraten….

De operatie van ruim een week geleden is goed gegaan. Deze zou laparoscopisch gebeuren, maar gedurende de operatie is toch een flinke jaap in mijn buik gemaakt, van 3 cm boven mijn navel tot ongeveer mijn schaambeen. Er is een heel indrukwekkende rij nietjes zichtbaar, die er pas volgende week uitgaan. De stoma schijnt er goed uit te zien, en ik kan er inmiddels redelijk mee omgaan. Volgens mij kan ik daar wel mee leven. De pijn valt tot nu toe mee, inmiddels zit ik op de laagste dosis morfine, misschien mag ik daar deze week wel mee stoppen. De wond op de plaats waar ooit mijn anus zat is naar, en wordt door de wijkverpleging in de gaten gehouden. Het kan zomaar een paar maanden duren voor die geheeld is. Omdat de lymfeklieren daar ook zijn verwijderd lek ik heel veel wondvocht, en vang dat in godsnaam dan maar weer op in een luier. GR#@!!!!, nou ben ik eindelijk niet incontinent meer, loop ik toch nog met zo’n rotding! Uit het bovenstaande blijkt al dat zitten niet echt aangenaam is, dus ik lig nu met het toetsenbord op mijn nietjes te tikken. Sorry, mevrouw Haaksma, Schoeversmeisjes horen er niet zo bij te liggen, ik weet het, maar ik heb al vaker gezondigd tegen uw etiquettelessen. Het verblijf in het ziekenhuis was interessant. Voor die rotziekte was ik heel gezond en had dus nog nooit in een ziekenhuis gelegen. Ik heb heel veel bewondering gekregen voor de medewerkers, die ondanks de grote drukte toch super geduldig met alle patiënten omgaan. De eerste nacht deelde ik de kamer met een man die het nodig vond om iedere 3 minuten “godverdomme”te roepen. Dat werd uiteindelijk zelfs mij  als atheïst teveel, maar  de nachtzuster zag regelmatig kans om langs te komen en hem heel vriendelijk te kalmeren. Ik had de zaak waarschijnlijk met een grote hamer opgelost maar zat met zoveel slangen vast aan het bed dat ik niets kon doen. Iedere dag verdween er een slangetje, eerst het urinekatheter. En dan heb je meteen een probleem, want de andere slangen  zitten er nog wel, dus toiletbezoek kan alleen nadat je om hulp hebt gebeld. Laat ik daar nou een bloedhekel aan hebben! Als compromis werd alles overgezet naar een rollator, zodat ik toch mobiel was. In de loop van de dagen verdwenen de ruggenprikpomp,  de drain, en een infuus dat inmiddels mijn rechterhand tot gigantische afmeting had opgeblazen. Ik had een nieuwe kamergenote, waarmee ik het goed kon vinden en die net een paar maanden een tijdelijk stoma had gehad. Ze gaf handige tips. Maar je mist je huis, je zelfstandigheid, je kat, dus afgelopen zondag ben ik huiswaarts gegaan. Je doet toch wel een jasje uit, met zo’n operatie en ik merk dat ik na het opstaan, aankleden, ontbijten en medicijnen innemen bekaf ben. Echt, ik heb me  na het lopen van een halve marathon nog niet zo moe gevoeld. Dan heb ik nog niet eens gedoucht, want daar komt de thuiszorg mee helpen. Nu maar hopen dat alle ongemakken snel verminderen en nagelbijtend wachten op het gesprek met de chirurg, volgende week. Want dan hoor ik pas of de randen van het verwijderde weefsel schoon waren en ik dus echt beter kan worden. Steek alsjeblieft een kaarsje voor me op …..

2 gedachten over “Dinsdag 25 juni 2019 even bijpraten….”

  1. lieve Aline
    dat kaarsje heb ik enkele weken terug meerdere keren voor je aangestoken in prachtige Grieks orthodoxe kloosters en kerken!!
    zal nu ook eens flink gaan duimen.
    toi toi liefs Astrid

  2. Hoi Aline,

    Fijn dat de operatie goed is gegaan. Wij gaan heel hard duimen dat ze alles hebben weggesneden. Zo knap hoe je met deze ziekte omgaat. Een voorspoedig herstel en hopen dat je snel meer weet.

    Liefs Elly en André

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *