donderdag 14 maart 2019: Hoezo kanker…?

Kijk, de wonderen zijn de wereld nog niet uit! Nog geen half jaar geleden, 17 oktober, kreeg ik als een donderslag bij heldere hemel te horen dat ik kanker had. Twee tumoren in de endeldarm, bij de trouwe lezers inmiddels bekend als Bert en Ernie. De behandeling zou bestaan uit chemo, bestraling en na afloop verwijdering van de endeldarm met een blijvende stoma als gevolg. De behandelende chirurg was hier heel duidelijk over. Als je boven de 75 bent en er is, zoals dat heet, een complete respons na behandeling dan is een stoma niet nodig, maar ik was te jong, het risico was te groot. Zo….ga daar maar mee aan de slag. De chemoradiatie was pittig, daar heb ik regelmatig over geschreven,  het wachten na afloop was zenuwslopend. En toen bleek de chirurg die ik in eerste instantie had gesproken met pensioen te zijn gegaan. Zijn jongere opvolger maakte me eerst al blij met de mededeling dat beide tumoren volledig weg zijn, en vervolgens vertelde hij ook nog dat een stoma vermoedelijk niet nodig was omdat ik waarschijnlijk  in aanmerking kwam als proefpersoon bij een wetenschappelijk onderzoek dat “wait-and-see” heet, en dat in samenwerking met het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis wordt gedaan. Er moesten nog een paar onderzoekjes volgen om zeker te weten dat Bert en Ernie echt de handdoek in de ring hadden gegooid. Omdat ik last had van incontinentie was ik in eerste instantie niet eens zo heel erg blij dat ik geen stoma kreeg. De afgelopen weken heb ik contact gezocht met andere mensen die meelopen in dit traject en daar  een hoop van opgestoken. Ten eerste neemt de incontinentie nu al af, en bij de meesten was dit na een paar maanden helemaal over. Mijn laatste bestraling was nog geen 3 maanden geleden, zelfs wonderen hebben soms wat tijd nodig…..   Ik mag op ieder moment dat ik dat wil uit het onderzoekstraject stappen.  Afgelopen maandag had ik nog een sigmoïdoscopie, waarbij ik met eigen ogen op de monitor heb kunnen zien dat mijn sesamstraatvriendjes weg zijn. De longfoto, de borstenbusfoto’s en de echo van mijn buik vertoonden geen nieuwe tumoren, ik denk dat maar weinig mensen met zoveel zekerheid kunnen zeggen dat ze geen kanker hebben. In mijn werkkamer hangt een  ingelijst A4tje aan de muur waarop staat dat er geen restanten van de tumoren meer zijn. Vanmiddag hoorde ik dat ik definitief in aanmerking kom voor het wait-and-see traject, en  heb meteen de toestemmingsformulieren hiervoor ondertekend. De kans dat de kanker terugkomt  is ongeveer 15%, dat is niet veel, maar de kans dat de kanker helemaal zou verdwijnen door de chemoradiatie was minder dan 10% en dat overkwam mij ook, dus het risico blijft aanwezig. Daar staat tegenover dat ik heel vaak gecontroleerd zal worden, en er daarom altijd in een vroeg stadium bij zal zijn. Dus geen stadium 3 meer, zoals het in oktober nog was.

In oktober zag ik de blaadjes van de bomen vallen en was bang dat ik ze nooit meer groen zou zien worden, nu kijk ik naar buiten en zie overal weer knoppen en nieuwe blaadjes. Wat kan het toch raar lopen. Vanavond ga ik gewoon weer naar een vergadering van mijn werkgroep bij het IVN, het werken gaat steeds beter en ik ben van plan te gaan sparen voor een foto safari-vakantie  in Afrika. (mocht dat niet lukken dan kan ik altijd nog naar safaripark Beekse Bergen, als je daar uit de auto stapt kan het ook best spannend worden)  Goed, ik denk en hoop dat dit de laatste kankerblog is. Als echt zuinige Hollandse moet ik nu ook nog even nadenken over wat ik  met de website ga doen, want ik heb voor een heel jaar betaald. Zonde! Misschien zet ik er de natuurfoto’s op die ik de komende tijd ga maken. Het fotoverslag van de safari…….met als laatste beeld een opengesperde leeuwenbek?

Heel erg bedankt voor alle steun en belangstelling. Ik weet zeker dat dit heeft meegeholpen aan mijn herstel.

2 gedachten over “donderdag 14 maart 2019: Hoezo kanker…?”

  1. Beste Aline,
    Van harte gefeliciteerd met dit goede nieuws!!
    En wat heerlijk om weer lekker plannen te maken.
    Je kan superleuk en beeldend schrijven, en het zou leuk zijn als je dat blijft doen. Nu dan over leuke,grappige en dagelijkse dingen?
    Ik kijk er in iig naar uit enne, al is het alleen maar om je geld goed besteed te hebben?
    Ik wens je alle gezondheid en nog heel veel schrijfplezier toe.

    Warme groet, Karin

  2. hoi aline
    wat een geweldig mooi nieuws.
    ben erg benieuwd naar de natuur foto s -vooral die leeuwenbek- en die koffie moeten we nu toch echt gaan doen. liefs Astrid

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *