Donderdag 6 december, Lastig!

Zo langzamerhand begin ik toch steeds meer te merken van de behandelingen die ik krijg. Dat is volstrekt begrijpelijk, de kanker zal zich niet zo maar weg laten sturen, daar moet streng tegen worden opgetreden. Dat begin ik nu te voelen. De afgelopen 2 dagen heb ik last gehad van zware diarree, veroorzaakt door de chemo. Op zich is dat al niet prettig, maar wanneer je bestraald wordt in de regio waar alles het lichaam wil verlaten dan is dat heel pijnlijk. Gelukkig stopt de pijn wel na een paar minuten. In overleg met de afdeling oncologie ben ik tot a.s. vrijdag gestopt met de chemo. Het gaat inmiddels een stuk beter., Vrijdag hoor ik hoe het verder moet. Ik heb de tumoren inmiddels namen gegeven: Bert en Ernie. Waarom? Nou, ze zeuren! Er is dus weinig pijn, maar wel een zeurderig gevoel. Gek genoeg is dat ook geruststellend, want er gebeurt duidelijk iets. Nog een paar maanden en dan is het: Bye Bye Bert en Ernie.

Inmiddels ben ik wel wat vermoeider dan toen ik begon, maar ik heb mezelf de Spaanse gewoon van ’s middags slapen aangeleerd, de siësta. Een andere bijwerking van de chemo is het feit dat mijn vingerafdrukken steeds meer verdwijnen. Nog even en dan kan ik de perfecte misdaad plegen. Voorlopig is het een beetje lastig, omdat je grip op dingen wat minder wordt. Niet dramatisch, maar bladzijden omslaan lukt bijvoorbeeld niet zo gemakkelijk meer. Ik kan er mee leven. Mijn smaak gaat ook achteruit, bij een aantal dingen die ik eet of drink moet ik voor de smaakbeleving een beroep doen op mijn geheugen. Zelfs de zwartste koffie smaakt alsof je vergeten bent een nieuw padje in de Senseo te doen.

De kringspier kan het, als ik loop, maar een beperkte tijd aan en gooit daarna de handdoek in de ring. Stilzitten of liggen geeft nog geen problemen. Het zit er dik in dat ik gedurende de bestralingsperiode incontinent ga worden. Dat is niet iets waar ik naar uitkijk, aan de andere kant denk ik dat ik daardoor wel meer vrede zal hebben met de stoma die ik in april ga krijgen. Vanaf dan heb ik bij het uitlaten van Jazzy altijd een poepzakje bij me…….! Jazzy nu uitlaten is voor de korte stukjes geen probleem, maar een lekkere wandeling in het park of Purmerbos is er niet meer bij. Gelukkig zijn er lieve vriendinnen die met Jazzy willen lopen, en op maandag gaat ze als vanouds met de Dogrun mee.

Morgen, vrijdag, heb ik de 14e bestraling en zit ik op de helft. Vanaf dan kan ik mezelf vertellen dat ik het grootste deel van de behandeling achter de rug heb (op de operatie na dan), en dat voelt fijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *