Vrijdag 11 oktober 2019: 2,9 µg/l

Vorige week is voor het eerst sinds de operatie in juni mijn bloed onderzocht op tumormarkers. Tumormarkers zijn stoffen die het lichaam maakt in reactie op kanker of die door de kanker zelf gemaakt worden. In het geval van dikke darm- of endeldarmkanker, zoals bij mij, zijn dit de CEA markers. Normaal is de waarde in het bloed kleiner dan 5.0 µg/l, en goddank…. dinsdag hoorde ik dat de waarde bij mij lager was dan 3 µg/l. Dat is goed nieuws, ik hoef geen nieuwe namen aan tumoren te geven, Sesamstraat stopt! Wel heb ik inmiddels last van een parastomale hernia, zoiets als een liesbreuk, maar dan naast mijn stoma. Dat is soms pijnlijk, maar ik kan er mee leven. Nu moet ik af gaan vallen, want hoe meer massa in de buik op de hernia drukt, hoe groter de kans dat deze ook groter wordt. Vanaf maandag zal ik me dus keurig gaan gedragen, maar deze week maak ik nog even alle lekkere restjes in huis op. Ik ga genieten van de laatste likjes roomboter (gezouten, extra lekker), om daarna over te stappen op nauwelijks plakkende halvarine. Geen snoep meer in huis! Morgen ga ik nog één keer een taart bakken, want dat is dubbel plezier: eerst snoepen van het beslag en daarna van het eindproduct. Mocht iemand nog een crosstrainer hebben staan en daar niets mee doen, ik ben er blij mee, want ik zal aan lichaamsbeweging moeten gaan doen en ’s winters fietsen in de kou en het donker is niet echt aangenaam. Nu ik er over nadenk ben ik eigenlijk precies waar alles een jaar geleden stopte, alleen 15 kg zwaarder. Ik was netjes aan de lijn, en met veel moeite al 10 kg afgevallen toen ik 17 oktober 2018 hoorde dat ik kanker had. Het eerste dat gezegd werd was dat ik niet verder meer mocht afvallen en dat is in mijn geval nooit tegen dovemansoren gezegd. Als prototype van een emotievreter ben ik ondanks bestraling, chemo en een zware operatie inmiddels 15 kg zwaarder dan een jaar geleden. Tijd om weer gedisciplineerd aan de gang te gaan, denk ik.

Goed, ik heb het dus overleefd en ga er van uit dat ik nog wel een paar decennia mee kan. Natuurlijk wordt ik de komende 5 jaar nauwlettend in de gaten gehouden, maar ik heb mezelf genezen verklaard. En dan hoop ik maar dat niemand me gaat vertellen dat “ik het gevecht tegen de kanker heb gewonnen”, want dat is, excuse le mot, lulkoek! Ik heb niet gevochten, de artsen hebben een behandelplan vastgesteld, ik heb als een gehoorzaam kind alles maar over me heen laten komen en de behandeling is aangeslagen. Dat is niet mijn verdienste geweest, ik heb gewoon geluk gehad. Er zijn heel veel mensen die dat geluk niet hadden, en zouden die dan niet hard genoeg hebben gevochten?

Inmiddels ben ik heel erg gehecht geraakt aan mijn website, en het schrijven van stukjes, dus heb ik alles toch maar voor een jaar verlengd. Ik hoop oprecht dat ik vanaf nu geen kankerblogs meer hoef te schrijven, maar heb wel plannen om een combinatie van foto’s en kinderverhaaltjes te plaatsen. Als die er op staan zal ik wel een berichtje op Facebook of Instagram zetten.

Op het gevaar af te gaan lijken op Heintje Davids neem ik voor de tweede keer afscheid als kankerlijer (had ik in maart ook al gedaan) en bedank iedereen voor de warme belangstelling en lieve berichtjes. Het heeft me heel veel goed gedaan. Ik ga verder met mijn leven……..

2 gedachten over “Vrijdag 11 oktober 2019: 2,9 µg/l”

  1. precies wat Kees zo leuk vond! Foto met humoristisch verhaaltje. En daar dan een boekje van maken. Je hebt al enkele verhaaltjes klaarliggen! Nog een weekendje lekker smullen! Plezierig weekend🐞

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *