Woensdag 20 februari 2019: Knorrig

Tot nu toe denk ik dat ik redelijk positief ben gebleven bij deze blogserie, maar resultaten uit het verleden zijn in dit geval zeker geen garantie voor de toekomst. Dus als je een heerlijk optimistisch verhaal verwacht dan kun je maar beter meteen wegklikken, ik ben van plan om  flink mijn gal te gaan spuwen, om maar even in het spijsverteringsthema te blijven. Soms wil je gewoon even kankeren, jawel hoor…. dat mag ik als kankerlijer best wel zeggen. Nee, het gaat helemaal niet zo fout met mijn gezondheid, ik ben zelfs op een paar puntjes na weer helemaal opgeknapt. De pijn is bijna weg, de zon schijnt, wat zeurt ze nou? Nou, een van die paar puntjes betreft de kringspier. Bert (of Ernie, ik haal ze altijd door elkaar, een van de tumoren) zat vrijwel op de kringspier en die heeft dus ook de volle laag aan bestraling gehad. Dat pikt zo’n spier niet, die gaat in staking en dat is letterlijk strontvervelend. Je durft de deur niet uit, want als je moet, dan moet je ook meteen, anders heb je een groot probleem. Prompt is het prachtig weer en ik zit aan huis gebonden. Bah!  Om toch een beetje conditie op te bouwen sta ik tegenwoordig met de luxaflex dicht (de buurt hoeft niet alles te weten) mee te doen met Max in Beweging, de bejaardengymnastiek. Dat moet je niet onderschatten, ik ben waarschijnlijk de enige Nederlander onder de 80 die kans heeft gezien om onder leiding van Olga Commandeur een spier te verrekken. De concentratie is ook nog niet helemaal wat het was. Als ik een nachtje slecht heb geslapen dan lukt het werken niet echt.  Afgelopen vrijdag heb ik de langverwachte MRI-scan gehad, maar omdat het nu krokusvakantie is krijg ik de uitslag pas volgende week. Fijn, ik zat echt te wachten op wat extra spanning. Tot overmaat van ramp moet ik vanmiddag naar de borstenbus voor het bevolkingsonderzoek. Daar ging ik altijd fluitend naar toe, want waarom zou ik kanker hebben? Maar nu vertrouw ik mijn lichaam echt niet meer en ik knijp hem als een ouwe dief. Misschien dat dat knijpen helpt om de hiervoor besproken problemen tijdens het bezoek aan de bus te voorkomen. Kijk….toch nog een vleugje van de positivo die ik was. De medicijnen van de chemokuur die ik heb gehad werkten volgens de bijsluiter bij maag- darm- en borstkanker, dus als het fout zit heb ik de chemo al achter de rug. Waarom het me allemaal even teveel wordt? HET DUURT TE LANG! Nee, niet het liedje maar gewoon de wachttijd. 12 Weken tussen de laatste bestraling/chemo en de operatie, er is niet doorheen te komen. Leuk dat ik zo goed ben opgeknapt, maar na de operatie ben ik gewoon weer terug bij af. Ik moet nu nog 4 weken geduld hebben en dat heb ik niet. Ik baal. Natuurlijk is die operatie niet leuk en een stoma een enorme inbreuk op je gewone leven, maar dit is ook geen pretje. De operatie moet toch, doe het dan maar meteen, des te eerder kan ik weer opknappen. Maar ja…. ik heb zelf weinig in te brengen op dit gebied.

Bedankt voor het lezen van deze klaagzang, ik hoop volgende week na de uitslag van de MRI een vrolijker bericht te kunnen plaatsen.

2 gedachten over “Woensdag 20 februari 2019: Knorrig”

  1. Lieve Aline,
    Heb je bericht gelezen. Vroeg me al steeds af hoe het met je gaat.
    Je bent een sterke vrouw met alle emoties erbij.
    Veel Liefs, Nel

  2. hoi kanjer.
    goed te lezen dat je jouw humor nog niet kwijt bent. van mij mag je heeeeel veeeeel mopperen; daar heb je alle recht en reden toe.
    schijt en strontvervelend voor nu.
    nog even volhouden, je kan het!
    liefs Astrid

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *